PEDAGOG SZKOLNY – INFORMACJE

Jak organizować życie w czasie pandemii?

  1. Zapoznajmy się z zalecaniami na stronach renomowanych i wiarygodnych instytucji, takich jak: Główny Inspektor Sanitarny, Ministerstwo Zdrowia, Światowa Organizacja Zdrowia (WHO). Korzystajmy z umieszczonych tam porad, infografik, filmików.
  2. Z młodszym dzieckiem można przygotować wspólnie rysunek, na którym w zrozumiałej i zabawnej formie przedstawimy mu zalecenia.
  3. Obejrzyjmy materiały w sieci dotyczące np. tego, jak myć ręce czy osłaniać twarz.
  4. Przećwiczmy, np. wykorzystując piosenkę lub rymowankę, jak długo należy myć ręce.
  5. Ze starszym dzieckiem warto spisać obowiązujące w domu zasady, obejrzeć wspólnie nagrania, wypowiedzi naukowców, porozmawiać na ten temat. Upewnijmy się, że dziecko zna te zasady i rozumie sens ich przestrzegania.
  6. Młodszemu dziecku warto pokazać, jaka odległość jest bezpieczna, i wytłumaczyć, że wirus może przenosić się w powietrzu, dlatego musimy utrzymywać dystans i ograniczyć kontakty.
  7. Ze starszymi rozmawiajmy o tym, do czego służy dobrowolna społeczna izolacja i po co to robimy. Zaakcentujmy odpowiedzialność za siebie i innych. Branie odpowiedzialności to ważna umiejętność nie tylko w czasie pandemii.

Pamiętajmy: organizacja, stałość i powtarzalność to dla dziecka poczucie bezpieczeństwa.

Młodsze dzieci mogą nie rozumieć, jak długo potrwa sytuacja (kwarantanna, izolacja, rygory). Ich poznawcza zdolność do posługiwania się perspektywą czasową nie jest jeszcze do końca rozwinięta. Odczuwanie upływu czasu może być z kolei zaburzone przez utratę normalnego rytmu i rytuałów, takich jak wyjście do przedszkola, szkoły, na plac zabaw, do znajomych. Pomocna może się okazać organizacja dnia i tygodnia:

  • Warto podzielić dzień na stałe części, rozpisać i zawiesić w widocznym miejscu. Z dziećmi, które nie czytają, można wspólnie przygotować rysunkową wersję.
  • Zaplanujmy na cały tydzień różne aktywności, które będą wyraźnymi punktami orientacyjnymi wskazującymi na upływ czasu: np. w poniedziałek wspólnie przygotowujemy obiad, pieczemy chleb itd.
  • Trzymajmy się planów – ta organizacja pomoże zarówno nam, jak i dzieciom.

W przypadku starszych dzieci, szczególnie nastolatków, zainicjujmy rozmowę o ich aktywnościach, priorytetach i potrzebach. Starajmy się usłyszeć i zrozumieć, że część tych ograniczeń uderza w ich ważne potrzeby (spotkań z rówieśnikami, uprawiania hobby itd.). Może pojawić się też poczucie, że coś ważnego ich omija, kiedy muszą siedzieć w domu. Przedyskutujmy i ustalmy z nastolatkiem zasady komunikowania się z rówieśnikami i czas, jaki będzie na to poświęcać. Spiszmy harmonogram dnia i tygodnia.

 

Źródło:www.polityka.pl/tygodnikpolityka/spoleczenstwo/1947316,1,dzieci-pytaja-dlaczego-zostajemy-w-domu-na-czym-polega-wirus.read

 


Drodzy Rodzice

Poradnia Psychologiczno – Pedagogiczna w Chojnicach poleca krótki i treściwy film edukacyjny związany z obecną sytuacją, utworzony przez Dinksy-Producenta Explainer Video. Zachęcamy Was do obejrzenia go wraz z dziećmi.
Poniżej link do filmu pt.: 
„Krótki film o wirusie na literę K i o żmii”

Pochwały mają moc!

Pochwały i zachęty pomagają dziecku w kształtowaniu samooceny, dodają wiary we własne możliwości, pomagają lepiej radzić sobie z problemami, dają poczucie bezpieczeństwa. Koniecznie chwalmy nasze dzieci!

Aby chwalenie było skuteczne:

  1. Pochwały muszą być skierowane na konkretne zachowania, nie stosuj pochwał ogólnych,
  2. Nagradzaj dziecko za dobre zachowanie,
  3. Chwal każdy mały kroczek dziecka ku pożądanemu zachowaniu,
  4. Próbuj „wyłapać” dobre zachowanie u dziecka i chwal je,
  5. Pochwal dziecko kiedy zaprzestało negatywnego zachowania.

Chwaląc, pamiętaj:

  1. Opisz, co widzisz – np. „Widzę misie poukładane na półce i klocki w pudełkach”,
  2. Opisz, co czujesz – np. „Przyjemnie jest wejść do twojego pokoju i zobaczyć porządek”,
  3. Podsumuj godne pochwały zachowanie dziecka – np. „Cieszę się, że potrafisz sam uporządkować swoje zabawki”.

Pułapki i szanse dobrej pochwały:

  • Gdy oceniamy zachowanie lub twórczość dziecka mówiąc „ładnie, ślicznie, pięknie” dziecko nie wie co tak naprawdę nam się podoba. Ważne, żeby nasza pochwała była opisowa i szczegółowa, a nie ogólna. Dzięki temu dziecko zobaczy, że jesteśmy naprawdę nim zainteresowani.
  • Unikaj takiej pochwały, w której ukryte jest przypomnienie wcześniejszego niepowodzenia dziecka – np. „ No widzisz – jak chcesz, to potrafisz”,
  • Rujnuje naszą pochwałę wyraz „ale” – np. „ Cieszę się, że posprzątałeś swój pokój, ale szkoda, że ubrania nadal leżą na krześle”,
  • Lepiej unikać komunikatów „Jestem z ciebie taka dumna”, powiedzmy raczej: „Możesz być z siebie dumny” – dziecko wtedy nabiera pewności siebie.

Jak odpowiedzialnie i mądrze wychowywać dziecko?

Być dobrym rodzicem nie znaczy pozwalać dziecku na wszystko, obsypywać go prezentami, ulegać kaprysom – być dobrym rodzicem to być z dzieckiem, towarzyszyć mu w zabawie, uczyć go zasad i pokazywać świat. Odpowiedzialność oraz moralny obowiązek realizowania tego, co dla dzieci najlepsze, daje rodzicom prawo do stawiania granic, wyciągania konsekwencji i występowania z pozycji autorytetu. Wszystkie dzieci, bez względu na to, ile mają lat, muszą być traktowane z szacunkiem i godnością. Powinny mieć wpajane zasady postępowania pozwalające na rozwój samooceny, samokontroli i budowanie prawidłowych relacji pomiędzy dziećmi i dorosłymi. Przestrzeganie przez dzieci zasad posłuszeństwa oraz zachowanie przez rodziców równowagi pomiędzy miłością rodzicielską a ustalonymi regułami postępowania daje dzieciom poczucie bezpieczeństwa. Zachwianie tej równowagi oznacza kłopoty wychowawcze.

Najważniejsze zasady postępowania rodziców wobec dzieci:

Drodzy Rodzice zapewniajcie dziecku poczucie bezpieczeństwa

Nieustannie okazujcie dziecku miłość i czułość. W ramionach mamy
i taty dziecko czuje się bezpiecznie. Dbajcie o to, by wiedziało, że jest kochane nawet, wtedy gdy jest niegrzeczne. Poczucie bezpieczeństwa to również jasno określone przez rodziców zasady i reguły oraz ich konsekwentne przestrzeganie. Dziecko, które zna ograniczenia potrafi odróżnić dobro od zła, zna swoją pozycję w rodzinie i ma poczucie bezpieczeństwa.

Poświęcajcie dziecku dużo czasu

Wspólne zabawy, czytanie książeczek, opowiadanie bajek, spacery, podróżowanie czy wykonywanie obowiązków domowych są nie do zastąpienia. Kiedy spędzacie czas z dzieckiem jesteście z nim na 100%. Dzieci, które są ignorowane lub, którym rodzice okazują obojętność mogą stać się agresywne. Nauczcie swoje dziecko, że szczęście nie jest kwestią tego ile masz, a jak wiele możesz zrobić z tym, co posiadasz.

Nauczcie się słuchać

Wszystkie dzieci napotykają w swoim życiu sytuacje frustrujące, bolesne lub przygnębiające. Dzieci, które rozmawiają z rodzicami i otrzymują pomoc przy rozwiązaniu swoich problemów nabywają coraz więcej siły, pewności siebie. U dzieci, którym tego brakuje, powstają problemy emocjonalne.

Nauczcie się mówić do swojego dziecka

Mówcie do dziecka, łagodnie i spokojnie. Nie obrażajcie się, nie porównujcie go do innych, odnoście się do swojego dziecka z szacunkiem. Pamiętajcie ze słowa mogą tak samo zranić jak klaps. Jeśli zachowaliście się wobec dziecka niewłaściwie – nie bójcie się przeprosić. Chwalcie za wysiłki i za osiągnięcia. Stale powtarzajcie wiem, że potrafisz, że Ci się uda – to pomoże dziecku uwierzyć w siebie.

Wyznaczcie reguły i bądźcie konsekwentni

Zakazy i nakazy uczą małego człowieka jak żyć, co jest słuszne a co nie. Dziecko nie rodzi się z tą wiedzą. Pamiętajcie też, że dziecko będzie Was nie raz sprawdzało swoim zachowaniem czy nadal nie wolno tego, co zostało zabronione – dlatego bądźcie konsekwentni.

Nie bójcie się stanowczości

Dziecko powinno wiedzieć, co oznacza słowo „nie”. Nie ulegajcie, gdy dziecko próbuje wymusić coś krzykiem. Starajcie się w takich sytuacjach zachować spokój.

Spokojnie i stanowczo należy powiedzieć, że nie podoba Wam się jego zachowanie. Kluczowa zasada dobrego wychowania dziecka to wspólne zdanie obojga rodziców, bo kogo dziecko ma posłuchać, jeśli jeden rodzic mówi co innego niż drugi?

Pozwólcie dziecku na okazywanie uczuć

Dziećmi targają różne uczucia, często sprzeczne ze sobą. Dlatego pozwólcie dziecku: płakać, krzyczeć, bać się czy denerwować. Łzy i wściekłość pozwalają rozładować napięcie. Dziecko ma prawo do okazywania złości. Nie zmuszajcie dziecka do uległości w każdej sytuacji, po to by innym nie sprawić przykrości. Dziecko też ma prawo do wyrażania własnego zdania.

Pozwólcie na samodzielność i własną aktywność dziecka

Pozwólcie dziecku podejmować własne decyzje np.: jaki ma założyć sweter, co zje na śniadanie itp. Zachęcajcie dziecko do samodzielnego rozwiązywania problemów. Nie chrońcie przed wszelkim ryzykiem – pokazujcie i uczcie dziecko, że jego zachowania i decyzje mają swoje konsekwencje.

Uczcie porządku i dobrych manier

Dobre maniery są oznaką szacunku dla innych, jeśli szanujemy innych szanujemy też samego siebie. Ucząc norm zachowania, okazując dziecku miłość i szacunek, rodzice stają się dla niego autorytetem i wzmacniają łączącą ich więź.


Wspólne spędzanie czasu

Zobowiązania zawodowe lub inne obowiązki często zostawiają rodzicom naprawdę niewiele czasu na życie rodzinne. A w życiu rodzinnym nie chodzi o liczbę wspólnie spędzonych godzin, lecz o to, co w tym czasie robimy, co jeszcze moglibyśmy zrobić w przyszłości, a także o to, czy na pewno jest to nas wspólny czas.

Nasz rodzinny czas…

  • Na ile jestem zadowolony jako rodzic ze spędzania czasu razem całą rodziną? Czy mamy taki wspólny czas? Jak wówczas go spędzamy? Jak chciałbym, żebyśmy to robili?
  • Jakie jakości są dla mnie ważne i chcę ich podczas wspólnego spędzania czasu?
  • Na ile w naszej rodzinie każdy może ustalić, co robimy we wspólnym czasie?

A gdyby oddać głos dzieciom…

  • Gdyby dziecko mogło zaplanować dzień, jak by to zrobiło, zakładając, że celem jest rodzinne spędzenie czasu razem?
  • Co lubi robić moje dziecko? Do jakich motywów z bajek czy innych opowieści czuje sympatię?
  • Jak lubi spędzać wolny czas?

A co preferują dorośli…

  • Jak jako dorosły lubię spędzać czas z dziećmi?
  • Czy są jakieś miejsca lub czynności, które zawsze chciałem pokazać dzieciom, a do tej pory nie było ku temu okazji czy czasu?
  • Co ja, jako rodzić wolę: spontaniczne działania a może potrzebuję systematyczności i przewidywalności w kontekście planowania wspólnego czasu?

Pomysłów na wspólną zabawę rodzica i dziecka może być naprawdę wiele. To rodzice wiedzą najlepiej, jaka wspólna aktywność najlepiej odpowiada upodobaniom ich oraz ich dzieci.

Sposoby spędzania wolnego czasu

  • gry, np. gry planszowe – jest ich naprawdę wiele, a niektóre są kooperacyjne, czyli uczestnicy gry tworzą drużynę i mają wspólne zadanie, a nie rywalizują między sobą,
  • zabawy plastyczne, np. lepienie z gliny czy plasteliny albo zabawa masą solną z dodatkiem przypraw kuchennych – zawsze jest dużo śmiechu i ogrom zapachów: od kawy przez pieprz, majeranek do rozmarynu,
  • zabawy w terenie: wycieczki rowerowe, podchody, spacer
  • czytanie książek, wspólne pisanie opowiadań,
  • wspólne gotowanie,
  • wspólne rysowanie – zacznij jakiś kształt i poproś dziecko, aby dokończyło rysunek, i na odwrót,
  • wspólne nicnierobienie i leniuchowanie – ot, choćby leżenie na trawie i obserwowanie obłoków.

mily-uczniu

Miły Uczniu,
zwróć się do pedagoga szkolnego lub psychologa, gdy:
 jesteś samotny i czujesz, że nikt Cię nie rozumie,
 nie potrafisz porozumieć się z kolegami lub/i nauczycielem,
 masz problemy rodzinne i nie wiesz jak je rozwiązać,
 potrzebujesz pomocy,
 chciałbyś z kimś porozmawiać,
 masz trudności z nauką,
 masz ciekawe pomysły, którymi chcesz się podzielić.
Przyjdź także z każdą sprawą, z którą sam nie potrafisz sobie poradzić.
Nie ma takiego problemu, którego nie da się rozwiązać !!!
Niektóre z nich wymagają jedynie więcej czasu.
Szanowny Rodzicu,
zwróć się do pedagoga szkolnego lub psychologa, gdy:
 niepokoi Cię zachowanie dziecka,
 chcesz porozmawiać o relacjach ze swoim dzieckiem,
 chcesz porozmawiać o funkcjonowaniu dziecka w szkole,
 potrzebujesz wsparcia w procesie wychowania,
 masz pytania i nie wiesz do kogo się z nimi zwrócić.
ZWRÓĆ SIĘ DO PEDAGOGA SZKOLNEGO GDY:
 Czujesz, że nikt Cię nie rozumie, jesteś samotny.
 Nie potrafisz porozumieć się z nauczycielem lub/i z kolegami.
 Masz problemy rodzinne, znajdujesz się w trudnej sytuacji materialnej.
 Chcesz podzielić się swoją radością, sukcesem.
 Chciałbyś pomóc innym, nie wiesz w jaki sposób.
Przyjdź także z każdą sprawą, z którą sam nie potrafisz sobie poradzić.
Napisz do mnie: pedagogzssczersk@wp.pl
Wielu uczniów przeżywa z życiu trudne chwile. Czasami w szkole, w domu lub na podwórku zdarzają się sytuacje bardzo przykre. Nie wiesz co masz zrobić. Nie możesz się uczyć, nie masz ochoty na zabawę. Jest Ci smutno i źle.
Pamiętaj!
Szkoła, to nie tylko miejsce w którym się uczysz. Tutaj Twoi nauczyciele, pedagog, psycholog, koleżanki i koledzy, mogą Ci okazać wsparcie.
 Nie chowaj się przed nimi!
 Poproś o pomoc!
 Mów o swoich problemach!
 Nie czuj się winny! Winny jest ten, kto Cię skrzywdził!
 Nie jesteś sam! Masz w naszej szkole życzliwych i przyjaznych ludzi!
PEDAGOG i PSYCHOLOG to osoby życzliwe uczniom, przyjaciele do których można się zwracać o pomoc i wsparcie.